Tuesday, 9 March , 2021
امروز : سه شنبه, ۱۹ اسفند , ۱۳۹۹ - 25 رجب 1442
شناسه خبر : 3074
  پرینتخانه » اخبار, تازه‌ها, فرقه‌های نوظهور تاریخ انتشار : ۱۲ بهمن ۱۳۹۹ - ۱۸:۰۱ |

دنیا‌پنداری در برابر عاقبت‌اندیشی

دنیاطلبی در عرفان‌های نوظهور ریشه در علل سیاسی ـ اجتماعی فراوانی دارد. که یکی از بزرگ‌ترین اهداف آن، کنترل اعمال و رفتار انسان‌های اجتماعی است.
دنیا‌پنداری در برابر عاقبت‌اندیشی

دنیاطلبی در عرفان‌های نوظهور ریشه در علل سیاسی ـ اجتماعی فراوانی دارد. که یکی از بزرگ‌ترین اهداف آن، کنترل اعمال و رفتار انسان‌های اجتماعی است. یعنی از نام معنویت و عرفان استفاده می‌شود تا اعمال انسان‌ها در مسیر خواست و علاقه حاکمان سیاسی ایجاد شود. به‌ دیگر عبارت، ترس از ایجاد تغییری که مخالف منافع حاکمان سیاسی است موجب می‌شود که آنان برای رکود حس تغییر در مسیر کمال‌طلبی سالک، دست به ابداع عرفان‌هایی بزنند که تعالیم نهفته در آنان خواهان تزریق حس دنیاطلبی و نفی عاقبت‌اندیشی است. از این‌رو، هم به نیاز انسان‌ خواهان معنویت پاسخ ظاهری داده شده و هم حاکمان سیاسی در مسیر اهداف خود مانع بزرگی را برداشته‌اند.

اما چگونه می‌توان به‌واسطه عرفان، شوق عاقبت‌اندیشی را از بین برد ؟ تئوریسین‌های عرفان‌های نوپدید برای رسیدن به این هدف، بر چند شعار استراتژیک تکیه کرده‌، همواره بر آن اصرار می‌ورزند:
الف. سالک به‌دنبال لذت شخصی خود باشد. مانند تعالیم اوشو
ب. نداشتن هدف و برنامه در زندگی شخصی؛ چراکه ممکن است برنامه شخصی افراد جامعه در تعارض با برنامه‌های کلان سیاسی حاکمان باشد.
ج. متنفر کردن انسان جویای حقیقت از ادیان توحیدی؛ چراکه متدینین ادیان توحیدی ـ به‌ویژه در دین اسلام ـ به ایجاد انقلاب فردی و اجتماعی تشویق می‌شوند. مانند نوشته‌های پال توئیچل

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.