Sunday, 29 November , 2020
امروز : یکشنبه, ۹ آذر , ۱۳۹۹ - 11 ربيع ثاني 1442
شناسه خبر : 2513
  پرینتخانه » بهائیت, تازه‌ها تاریخ انتشار : ۰۴ شهریور ۱۳۹۹ - ۸:۳۴ |

ماهیت سیاسی بهائیت

سرکردگان بهائی و جانشینانشان، همواره ادعا کرده‌اند که به هیچ‌عنوان اعتقادی به دخالت در سیاست نداشته و پرداختن به مسائل سیاسی را امری مذموم می‌دانند. در حالی که عملکرد آنان گویای حقیقت دیگری بوده و اسناد و شواهد، حاکی از فعالیت بسیار بهائیت در صحنه سیاست است، تاجایی‌که می‌توان گفت، ماهیت سیاسی بهائیان، بر ماهیت […]

ماهیت سیاسی بهائیت

سرکردگان بهائی و جانشینانشان، همواره ادعا کرده‌اند که به هیچ‌عنوان اعتقادی به دخالت در سیاست نداشته و پرداختن به مسائل سیاسی را امری مذموم می‌دانند. در حالی که عملکرد آنان گویای حقیقت دیگری بوده و اسناد و شواهد، حاکی از فعالیت بسیار بهائیت در صحنه سیاست است، تاجایی‌که می‌توان گفت، ماهیت سیاسی بهائیان، بر ماهیت اعتقادی‌شان غلبه دارد.
یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این تشکیلات، آن‌ است که از بدو پیدایش تاکنون، از چتر حمایتی بیگانگان برخوردار بوده‌ و این حمایت حتی در شرایطی که کشور ایران درگیر جنگ با قدرت‌های سلطه بوده نیز، همچنان تداوم داشته که خود دلیلی بر سیاسی بودن این جریان است.
با چنین پیشینه‌ای باید دید، سیاست در اندیشه سیاسی تشکیلات بهائیت چه مفهومی دارد و از چه جایگاهی برخوردار است؟
بر اساس فرامین سران این فرقه، بهائیان اجازه ورود به مسائل سیاسی را ندارند. “میرزا حسینعلى نوری”، (اولین سرکرده بهائیت) در کتاب “گنجینه حدود احکام” می‌‏نویسد: «هر بهائى که در امور سیاسى مداخله نماید، از صف بهائیان اخراج می‌‏گردد». فرزند و جانشین وی، “عباس‌افندی” نیز شاخصه بهائی بودن را چنین عنوان می‌کند: «میزان بهائى بودن و نبودن، این است که هر کس در امور سیاسیه مداخله کند و خارج از وظیفه خویش حرفى زند یا حرکتى نماید، همین برهان کافى است که بهائى نیست، دلیل دیگر نمى‏خواهد»(۱) و در جای دیگری می‌گوید: «اهل بهاء به نصوص قاطعه الهیه از مداخله به امور سیاسیه، ولو به شقّ شقّه ممنوع‌اند… بهائیان در امری که از آن رائحه سیاست استشمام شود، مداخلتی ندارند».(۲) “شوقی افندی” (سومین سرکرده بهائی) نیز تأکید می‌کند که تمام بهائیان باید از دخالت در امور سیاسی، قلباً، ظاهراً، لساناً و باطناً خودداری کنند.(۳) وی در جای دیگری چنین اظهار می‌دارد: «با هیچ حزبى رابطه سیاسى نجوییم و در جمع فرقه‏‌اى از این فرق مختلفه متنازعه داخل نگردیم، نه در سلک شورشیان در آییم و نه در شئون داخله دول و طوایف و قبایل هیچ ملتى ادنى مداخله‏اى نماییم، به قوه جبر به هیچ امرى اقدام ننماییم… امر اللّه را چه تعلقى به امور سیاسیه و چه مداخله‏اى در مخاصمات و منازعات داخله و خارجه دول و ملل؟»(۴)
تمام این نهی‌ها در حالی است که حضور بهائیان در تحولات سیاسی ایران از زمان تأسیس این فرقه تاکنون، نمایانگر واقعیتی خلاف ادعاهای فوق، پیرامون عدم دخالت در سیاست است. نقش بهائیان در انحراف مشروطیت، حضور در فعالیت‏هاى تروریستى کمیته مجازات، نقش آنان در متلاشى ساختن نهضت جنگل، فروپاشی سلسله قاجار، روى کارآوردن رضاخان، حضور بهائیان در بالاترین و حساس‏ترین موقعیت‏ها و مناصب سیاسى حکومت پهلوى اول و دوم، ایجاد پرونده حقوق‌بشری علیه جمهوری اسلامی ایران (به دستور قدرت‌های سلطه به‌ویژه امریکا)، اقدامات براندازانه علیه جمهوری اسلامی در برهه‌های مختلف ازجمله فتنه ۸۸، برگزاری نشست‌هایی برای چگونگی حکوکت‌داری و… ،‌ همه نمونه‌هایی از موضع‌گیری‌ها و عملکرد سیاسی بهائیان از گذشته تا به امروز بوده‌است.

پی‌نوشت:
۱-نجفى، سیدمحمدباقر، بهائیان، تهران: طهورى، ۱۳۵۷، صص ۷۵۵ به بعد؛ یزدانی، احمد، نظر اجمالى در دیانت بهائى، صص‏۵۰- ۴۹.
۲-مجله اخبار امری، ارگان رسمی بهائیان ایران، شماره ۹،‌ دی‌ماه ۱۳۲۴.
۳-یزدانی، ‌احمد، نظری اجمالی در دیانت بهائی، ص۴۹.
۴-همان، صص‏۵۱- ۵۰.

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.