Friday, 15 November , 2019
امروز : جمعه, ۲۴ آبان , ۱۳۹۸ - 18 ربيع أول 1441
شناسه خبر : 1652
  پرینتخانه » اخبار, اخبار منتخب, تازه‌ها, تصوف تاریخ انتشار : ۰۱ آبان ۱۳۹۸ - ۱۶:۴۱ |

نقش صوفی‌گری در سیاست خارجی آمریکا

بیش از دو دهه است که اسنادی مبنی بر سرمایه‌گذاری غرب و در رأس آن، ایالات‌متحده بر جریان صوفی‌گری در یکی از محوری‌ترین و مهم‌ترین حوزه‌های تصمیم‌گیری و عمل خود یعنی سیاست خارجی، عیان گردیده. انتشار گزارش‌هایی از اجلاس مراکز بین‌المللی امریکا یا طرح‌ها و پروژه‌های بلندمدتی چون «ایجاد شبکه‌هایی از مسلمانان میانه‌رو» در سال‌های […]

نقش صوفی‌گری در سیاست خارجی آمریکا

بیش از دو دهه است که اسنادی مبنی بر سرمایه‌گذاری غرب و در رأس آن، ایالات‌متحده بر جریان صوفی‌گری در یکی از محوری‌ترین و مهم‌ترین حوزه‌های تصمیم‌گیری و عمل خود یعنی سیاست خارجی، عیان گردیده. انتشار گزارش‌هایی از اجلاس مراکز بین‌المللی امریکا یا طرح‌ها و پروژه‌های بلندمدتی چون «ایجاد شبکه‌هایی از مسلمانان میانه‌رو» در سال‌های گذشته، نمودهایی از این‌دست‌اند.

حمایت آشکار ایالات‌متحده از برخی تحرکات و جریان‌های برآمده از تصوف‌فرقه‌ای در شرق و غرب از یک‌سو و اعمال فشار بر برخی جوامع هدف‌، از جمله ایران به بهانه سرکوب اقدامات تخریبی برخی فرقه‌های درویشی فعال در کشور،‌ از جمله دراویش نعمت‌اللهی گنابادی از سوی دیگر، سرنخ‌هایی هستند که در انتها به طرحی عمیق و گسترده ختم خواهندشد. با عنایت به تداوم این طرح‌ و رویکرد در سیاست خارجه امریکا، یادداشت حاضر به بررسی این مسئله اختصاص یافته‌است.

تصمیم‌گیران و خط‌دهندگان به سیاست‌ خارجی امریکا، صوفی‌گری را ابزاری برای نشر و ترویج اسلامی مبتنی بر ارزش‌ها و هنجارهای برآمده از فرهنگ سرمایه‌داری غرب، به‌ویژه «سکولاریسم» قلمداد نموده و سعی در بهره‌برداری حداکثری از آن و تبدیلش به یک «فرصت» در برابر آنچه «جریان‌های افراط‌گرا» می‌خوانند، دارند. جالب‌آنکه از دیدگاهی، وهابیت و سلفی‌گری، دست‌پخت همین سیاست راهبردی ایالات‌متحده می‌باشد که برای پیشبرد مقاصد خویش در منطقه، به مقتضیات شرایط، عَلَمشان کرد و اینک با تغییر شرایط مزبور، مترصد امحا و جایگزینی‌شان با گزینه‌های دیگر است.

در اسناد سیاست راهبردی امریکا، مطالب زیادی در خصوص اهمیت ایران در جریان تصوف و لزوم تمرکز بر آن وجود دارد: «اما در ایران در یک دهه گذشته، موج بزرگی از صوفی‌گری در اشکال مختلف به راه افتاد. بسیاری از کتاب‌هایی که نویسندگان غربی راجع به عرفان و تصوف نوشتند، به فارسی ترجمه شد. برخی تشکیلات شناخته‌شده صوفی‌ها که در ایران فعال هستند و شاخه‌هایی در اروپا و آمریکا دارند، عبارتند از: تشکیلات نعمت‌اللهی، قادریه (محبوبعلی شاه، پیر مراغه) که شریعت را مد نظر قرارداده و به مناسبت اسلامی و شیعی، مجالسی برپا می‌کنند، نعمت‌اللهی گنابادی، شمسیه، ذهبیه و در بین سنی‌ها، نقشبندیه و قادریه که در کردستان، فعال هستند.

صوفی‌گرایی، نماد جهان‌وطنی عقلانیت و ابعاد روحانی و معنوی اسلام است که می‌خواهد با سایر ادیان و فرهنگ‌های ابراهیمی در مکاشفه‌های روحی، تعامل داشته باشد. از آنجا که صوفی‌گری از طریق تجار و مسافرت کردن علما گسترش یافت، توانست هم در مناطق شهری و هم در مناطق روستایی، مخاطبانی جذب کند.»(۱)

بر اساس همین نگرش است که در نشست‌های -به‌اصطلاح- «آزادی ادیان» برگزارشده در امریکا طی سال‌های اخیر، همواره بیانیه‌هایی در خصوص نقض حقوق دراویش گنابادی –به‌ویژه پس از غائله گلستان هفتم اسفندماه ۱۳۹۶- یا ادعای «حصر» رئیس فرقه مزبور(نورعلی تابنده) از سوی شرکت‌کنندگان صادر شده‌، بی‌آنکه به اقدامات و تحرکات ایشان در حوزه تهدید امینت ‌ملی و اعتقادی اشاره گردد.

۱٫ «نقش بالقوه صوفی گری درسیاست خارجی آمریکا»، مجله ویستا به نقل از روزنامه جمهوری‌اسلامی ایران.

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.